verdraaid

stormachtige gedachten
en mijn hart wachtte
smachtend
op verzachting

De wind blies krachtig
dreef gedachten
weg door mijn verwaaide haren

verdraaid,
verwaaid en verregend,
vielen pijn en hoop en angst en zegen
in dikke druppels regen

Gast-en-vrij

Twee meisjes met grote rugzakken in een onbekende stad. Met behulp van Google-maps hadden we ons verblijf al snel gevonden, maar het telefoonnummer dat we hadden werkte niet, en ons bellen en kloppen aan -en op- de deur werd niet beantwoord. Na een lange, spannende en vermoeiende reis zaten we hier niet op te wachten. Eigenlijk zaten we te wachten op iemand die de deur voor ons zou opendoen. En we wilden zitten, en die grote monsters van onze arme ruggen afpeuteren, en koffie, rivieren vol koffie.

Een beetje verloren stonden we daar in de verlaten portiek. Terwijl wij een briefje schreven aan onze hostess, begon het echter te bruisen van leven. Mensen liepen af en aan, en plotseling was daar een vriendelijke dame die ons binnen liet, ons een kamer wees met banken, waar we ons om konden kleden en even uit konden rusten.

Onze gastvrouw was ook al snel aanwezig, en begon druk heen en weer te lopen. Mensen liepen af en aan, en niemand leek te wonen in het apartement. Iedereen at, en dronk en was vrolijk. Een heerlijke lunch, de zo ontzettend hard nodige koffie en een verbale tour door Praag later wisten we het. Dit is een huis waar je welkom bent.

Een heerlijk bed, de lakens nog die dag gewassen, een warm welkom,  heerlijk eten, taart, vriendelijke mensen. Deze dame zette haar huis, tijd, kookkunsten en liefde in om iedereen die dat nodig had te ontvangen voor lange of kortere tijd. Een bijzondere oase, zo in het hart Praag, van een vrouw met een groot hart, die begreep dat het koninkrijk dat komt over gastvrijheid en delen gaat.

ochtendhumeurgedachte zonder effect

…en stenen die je naar God gooit, vallen gewoon weer naar beneden…

Helden

Ik heb een nieuwe held ontdekt!

http://elineopkanaleneiland.blogspot.com/

K(r)amperen

Dat gedoe onder een dun tentdoekje, waarbij je liggend je spijkerbroek aan moet trekken, en kruipend je bed uit moet, dat is niks voor mij. Dus voor mij was het goed geregeld vorige week, op de zomerconferentie van New Wine. Een mooie caravan waar je rechtop in kunt staan, een fijne luifel om te schuilen tegen de zon en tegen de regen (die beide in overvloed aanwezig waren), en een bed, een heerlijk, groot bed!

Ook nog een gasfornuis, een melkklopper, een koffiefilter en een koelkast maakten het leven voor mij een stuk gemakkelijker.

Zoveel goedheid moet je delen.

En na een week besef je dan dat je plotseling familie bent geworden, met de mensen die je koffie drinken, stoelen die geleend en weer terug gebracht worden, dagen worden doorgepraat onder het genot van een biertje, wijntje, whiskey of sigaretje. Met elkaar hebben we een mooie week neergezet voor ruim 300 tieners. En met elkaar hebben we een stukje leven gedeeld,  zijn we een weekje familie geweest, en hebben we vooral genoten!

Van wie is het water?

Met woeste slagen trotseerden wij de sterke stroming en grote kabbelende golven. Hijgend en puffend worstelden wij ons door de ruim anderhalve kilometer destructieve watergolven. Euforisch waren wij. Dit moest in een anti-climax eindigen, wij hadden het moeten weten.

“Wat doen jullie hier?” De anticlimax kwam van de bovenste plank. Of eigenlijk uit de mond van een ‘lifeguard’ in een motorbootje.
Wij wachten op de bus. Wij doen boodschappen. Wij spelen een spelletje. Wij spoelen aan. Wij sterven. De meest briljante antwoorden bedenk je altijd pas achteraf.
“Wij zwemmen”. Er was geen woord van gelogen.
“Dat mag niet. Alle zwemmers van hier blijven aan de andere kant van de ballonnenlijn.”
“Maar wij komen van de overkant.” Een lichte trots was niet te onderdrukken in mijn stem. De dappere levensredder in het gemotoriseerde roeibootje vond dit echter in zijn geheel niet indrukwekkend.
“Dat mag dus niet. Dit water is van ons.” Hij maakte een gebaar met zijn arm en legde net teveel nadruk op het ‘ons’.
“Waar begint dan het water van jullie? En tot waar mogen wij zwemmen? En waarom staat er nergens iets aangegeven? En waarom mag het niet. En mogen wij nu niet doorzwemmen?” De arme man kon zoveel vragen niet in een keer aan.
“Sorry, ik pas de regels ook alleen maar toe, ik heb ze niet bedacht.” Mijn grootste kwam toen pas: “Dat maakt je alleen maar suffer.” (Yeah, go get them).

Dus wij moesten omkeren. Zonder rustpauze de anderhalve kilometer terug, met een dikke teleurstelling op onze rug. Als wraak lieten wij een plasje achter in hun maarsseveens plasje. En namen we stiekem wat van hun water mee naar de kant waar iedereen mag zwemmen, zolang en zo ver hij wil. Dat zal hun leren!

(en al het water is natuurlijk van de here god!)

Waar blijft die nieuwe wereld?

“Ik blijf een optimist met een pessimistische inslag”

Een naar briljantie neigende uitspraak van Henk van Houtum. Samen met een mooie groep mensen kwam hij nadenken over de consequenties van het biometrisch paspoort voor migranten. Het geheel van zijn verhaal ging mij enigzins boven de pet, maar een paar gedachten hebben mij aan het denken gezet. Ongetwijfeld moet ik daar dan ook een mening over hebben, maar die heb ik nog niet. Ik maak mezelf er dus gemakkelijk vanaf door de gedachten hier op te sommen, en de mening aan jou zelf over te laten.

- Hoewel ieder mens, of bijna ieder mens, het onrechtvaardig zou vinden dat we mensen laten sterven van de honger, zorgt anonimiteit van de slachtoffers ervoor dat we het toch accepteren.
- De Europese Unie heeft twee lijsten met landen. Op de ene lijst staan de landen waarvan we de inwoners graag verwelkomen. Op de andere lijst staan de landen waarvan we de inwoners liever niet hebben. De plek waar je geboren wordt bepaald dus voor een heel groot deel je kansen in het leven, ongeacht je capaciteiten en overtuigingen.
- Het ontstaan van natie-staten is een vrij nieuwe ontwikkeling in de wereld, door mensen uitgevonden, en de grenzen hebben niet per se een positieve invloed op onze economie en welvaart. Toch houden we deze grenzen in stand. For the sake of what?

Ergens had dit allemaal iets te maken met het biometrisch paspoort. Ik wist het gisteren nog. Maar vooral het optimistische van Henk van Houtum, met de pessimistische inslag, heeft mij aan het denken gezet. Door naar het brede, mondiale, plaatje te kijken, is het mogelijk om na te denken over een wereld waar gerechtigheid heerst. Ondertussen geeft het ook een hopeloosheid; als individu heb je weinig invloed, en de keuzes die je maakt veranderen de wereldgeschiedenis nauwelijks.

Het zou je passief kunnen maken, dat is wat pessimisme vaak met mensen doet. Maar door te blijven dromen over een eerlijke wereld, door te doen wat je kan en door te leven alsof je al in die eerlijke wereld bent, verandert er volgens mij wel iets.
De nieuwe, eerlijke wereld is misschien al zichtbaar in de mensen die gisteren bij elkaar kwamen, is zichtbaar in Engeland, waar de database vernietigd is, is zichtbaar in de mensen die hier, volgens de EU-lijsten, niet welkom zijn, maar die wel met hun oranje t-shirt Nederland aanmoedigen tijdens het WK.

Voor die ene bezoeker van vandaag

Hoi :-)

en verder heb ik op het moment niets te melden

Schoonmaken

Hoewel er nog een diepe twijfel heerst over de aard van dit bericht, is het toch het noemen waard.

Schoonmaken en ik, wij zijn vrienden geworden. Gisteren hebben we ons samen kostelijk vermaakt met de douche, de woonkamer, en toen zelfs mijn eigen kamer. Ik leerde een hoop nieuwe dingen kennen, zoals de dwijl, en de dasty, die overigens niet heel lekker ruikt. De stofzuiger en ik zijn, dank zij schoonmaken, weer ‘on-speaking-terms’.

Ik weet nog niet zeker of het goed nieuws is. Vanmorgen heb ik afgewassen, en van gekkigheid ook maar een doekje over het koffiezet-apparaat (mijn beste vriend in de wereld) gehaald. Grappig als je vrienden zo nader tot elkaar komen. Toch verwacht ik niet dat dit een lange, duurzame relatie zal zijn, tussen schoonmaken en mij, misschien heeft het meer iets weg van een korte, intense romance…

iedereen Fair Trade 2

hier word ik blij van.