Het is me gelukt!

Nu toch echt dichter bij de dertig dan de twintig, maar: “Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen. Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden. – Veelvuldig blijkt uw trouw!”(Klaagliederen 3:22-23).

En zonder al te grote beschadigingen ben ik toch maar mooi die 26 jaar doorgekomen. Dat geeft toch hoop voor de rest van mijn leven :-)

ochendhumeurgedachten waar je wakker van schrikt.

Langzaam, en steeds sterker en overweldigender, bekruipt mij het gevoel dat ik mijn leven laat leiden door angst….

Geen musje zal vallen

Lopend, letterlijk onder het geraas van vertrekkende en arriverende treinen, valt mijn oog op een dame. Ze staat in een hoekje en ze laat wat viezigheid op de grond vallen. Juist daardoor trekt ze mijn aandacht. Een soort verontwaardigde arrogantie steekt bij mij de kop op. Het helpt gewoon niet, als mensen hun troep op straat gooien, dan wordt het een bende, en dat veroorzaakt verloedering, en depressieve mensen en dat soort narigheid.

Ik blijf naar haar kijken. Misschien hoop ik haar blik te kunnen vangen zodat zij de vermaning in mijn ogen leest. Toch wint mijn nieuwschierigheid het van mijn rechtvaardigheidsgevoel. Wat heeft ze eigenlijk in haar handen?

Het blijkt een kleine spreeuw te zijn. Een mooie, met bruin gevlekte veren en een helder gele snavel. Er is nog meer viezigheid. Het zit om de pootjes van de spreeuw en met veel geduld en liefde is de dame bezig het van de pootjes af te halen.

In de dertig passen die ik zette voordat de mevrouw uit mijn gezichtsveld was verdwenen besefte ik dat ik iets heel moois had gezien. Een stukje van het hart van God. Geen musje zal vallen, zonder dat Hij het door heeft, is ons beloofd. Die liefde voor kleine dingen, zelfs al zijn het spreeuwen die het station terroriseren, heeft deze dame begrepen. En ze liet het aan mij zien, waarschijnlijk zonder dat ze het door had.

Ergens in Limburg

…en nog eentje om het af te leren…

Na dit huis is er niets
de wereld is verdwenen
gehuld in een wolk
de zware last
van Glorie
drukkend op mijn schouders
omdat ik verder wil
kijken
maar niet kan zien
en daarmee
de heerlijkheid verlies

zoekend naar meer
het hier en nu
vergeten
voor het voorbij is
verloren
in die dikke
alles doordringende
mist

Ergens in Limburg

Om dat gevoel nog even vast te kunnen pakken…

In de schaduw
van Uw vleugels
en er is wijn
en brood
en kaas
en ik denk aan U

Buiten is het koud
maar mijn hart is warm
en hier
in de schaduw
vind ik genezing
en rust

en de wijn
en brood
en kaas
smaken beter
dan ergens anders
hier
in de schaduw
van U