Onder de zwarte jassen met grote bontkragen zitten gewoon kleine bange jongetjes. Ik probeer mezelf dat voor te houden terwijl ze op de ramen bonzen, tegen de deur trappen en imponerende gebaren maken.
Wanneer ze eindelijk doorhebben dat je ook ‘gewoon’ kunt bellen, doe ik open en sta ze te woord. Ze zijn op zoek naar een huisgenoot die niet thuis is. Jammer.
Blijkbaar kom ik niet betrouwbaar over, want de bontkraag wil zelf wel even kijken waar de huisgenoot is. Dat lijkt mij niet zo’n goed plan, dus ik vraag hem de portiek weer te verlaten.
Op dat soort momenten ontstaat er altijd een soort machtstrijd. Ik ben een vrouw, en voor kinderen uit Islamitische gezinnen is het dan niet altijd even duidelijk dat ik het voor het zeggen heb, in mijn eigen huis.
De machtstrijd wordt een scheldpartij waar chemo-kuren en peniciline en antibiotica voor uitgevonden is. Maar ik win, want ik doe de deur dicht en zie of hoor ze niet meer.
Als de volgende dag 5 bontkragen mij insluiten op straat ben ik niet meer zo overtuigd van de kwetsbare kleine jongetjes. Ik ben degene die me kwetsbaar en klein voel, en heel erg in mijn eer aangetast door de scheldwoorden die ik over mij heen krijg.
Naast de angst, irritatie en machteloosheid voel ik ook een soort diepe frustratie, of een verdriet. Wat is er mis met de wereld, dat deze kereltjes, want dat zijn het, alles kapot willen maken? Waarom komen ze de ene dag film bij ons kijken en trekken ze de andere dag de planten uit je tuin, of trappen ze je raam in. Waarom kleineren en beledigen ze de mensen die aardig tegen ze zijn en iets goeds doen voor de buurt. Waar hebben wij dit aan verdiend?
Om vervolgens te bedenken dat ik zelf niet anders ben. Waar zij hun kwetsbaarheid en angst bedekken onder zwarte jassen met bontkragen, grof gedrag, beledigingen en geweld tegen goederen, doe ik dat in mijn streven naar perfectie. Het verschil tussen hen en mij is cultuur. Ik leerde dat een goed mens zijn heel belangrijk is, en zij leerden dat eer heel belangrijk is.
Toch is er iets van hoop. Uit een van de bontkragen klinkt zachtjes: “Doe normaal, niet schelden.” Niet dat iemand ernaar luistert, maar ik heb het gehoord. En het geeft mij hoop. Een jongen durft, in een groep, een andere houding aan te nemen en zijn vrienden op hun gedrag aan te spreken. Hij gaat een stukje wereld veranderen, en ik wil hem daarbij helpen!
