Vragen over de hemel

Zou ik in de hemel willen zijn met Jezus, Gandhi en Hitler?
En wat zegt dat over wat ik geloof over God?
Wat betekent het kruis voor de mensheid? En wat betekent het kruis voor mij?
Gaan slechte mensen naar de Hemel? Wanneer ben je slecht? Gaan goede mensen die niet gedoopt zijn, of zich geen Christen noemen naar de hemel? Wanneer ben je goed? En wie bepaalt het?

Wat geloof ik nu eigenlijk over God, en wat wil ik geloven? En hoe ontdek ik God zonder de religieuze dogma’s die zich genesteld hebben in mijn hoofd?

NB. Reageren mag, maar als je denkt een antwoord te hebben, houd die dan maar voor je. Ik ben niet geïnteresseerd in antwoorden, wel in overwegingen en ideeën.

Leven moet je vieren.

Nog geen maand bezig met deze tien meiden en ze nemen de club al over. Fantastisch natuurlijk want de club is er voor hen. Iedere week willen ze vast weten wat er volgende week gaat gebeuren en hier zoveel mogelijk invloed op uit oefenen. Maar deze week overtroffen ze al mijn stoutste verwachtingen. Woensdag kwam een van de meisje al samenzweerderig bij mij staan.
“juf, mag ik iets vragen….”
Als je mij juf noemt mag je alles vragen dus zeg ik “jahaaa?” stiekem ben ik ook stik nieuwschierig namelijk.
“nou.. Volgende week is S jarig en we willen een verrassingsfeestje doen voor haar op de meidenclub.”
“wat een goed idee! Ik ben dol op feestjes, maar dan moeten jullie het zelf regelen.”
Een feestje regelen kunnen de meiden prima. Twee dagen later hebben ze elkaar al ingelicht en zorgen ze dat S iets later is zodat we met elkaar kunnen overleggen. Volgende week vieren we dus met z’n allen haar verjaardag en de meiden zorgen allemaal ergens voor!
Verjaardagen moeten namelijk gevierd worden. Met muziek, dans, eten, drinken en tien prachtige meiden.

Oh. En deze post schrijf ik op mijn i-phone, onderweg naar het familieweekend met o.a. de papa die 60 wordt. Over leven vieren :-)

Welkom lente!

In het zonnetje, uit de wind, een verdieping boven de aardse mensjes verheven, kijk ik uit over een bijna verlaten plein. De bomen zijn nog kaal, maar hier en daar prijkt er een heel klein knopje aan het eind van de takken. Tussen kwart over 12 en kwart voor 1 begint het te leven op het plein. Kinderen rennen, huppelen, spelen verstoppertje of huilen onderweg naar huis, gevolgd door hun kwetterende moeders.

Alles verteld mij dat er een overwinning op handen is. De winter verliest het wederom van de zon, van de wil van mensen om buiten te zijn, de lucht in te ademen en de zon op hun huid te voelen.
Een nieuw seizoen begint zich voorzichtig te ontdoen van haar donkere dekens en laat haar zonnige gelaat zien.

Heerlijke, kleurrijke sprankelende lente, ik verwelkom je met open armen en een lach om mijn mond!