Ik ben nog niet klaar

Terwijl ik langzaam wegzak
in een dikke wolk van regen
trekken door mijn hoofd
zinnen aan elkaar geregen
door visioenen van wat was

Het zal misschien de tijd wel zijn
van overwoekerende melancholie
en alles van een veelbewogen jaar
verdringt elkaar
voor de eerste plaats
Maar alles door elkaar
als de druppels in een plas

Ik denk aan jou,
en aan de boze wereld
die je niet begrijpen kunt
Zoveel opgekropte woede
in jouw kleine lijf
Zo weinig woorden
die je kunt gebruiken
om te zeggen
Want je bent pas vijf

Ik denk aan jou
en aan die bom
die dreigt kapot te maken
De hoop zo zacht, haast niet te verstaan
te laat misschien
Maar het is nog niet de tijd
je mag nog niet gaan

Ik denk aan wat krom is
Wat recht had moeten zijn
Dat de ondoorbroken lijn
dwars door mijn hart getrokken is
en dat jij het niet meer maken kunt
niet kan zeggen dat het je spijt
En ik
ik voel alleen verwijt

Terwijl de uren verder gaan
houd ik vast aan wat is geweest
maar begint er al een volgend jaar
Het is nog niet af
Ik ben nog niet klaar