Het slakkenseizoen is geopend!

omdat ik meer moet bewegen
loop ik naar de bus in de regen
glijd uit over de keien
waar slakken liggen te vrijen.
Och, ze nemen zo de tijd,
slaan geen acht op mijn verwijt.
Ik weet, ik zou niet langer klagen,
als ik mij net zo mocht gedragen;
ja, dat zou ik ook wel willen,
in de regen vrijen met ontblote billen

Was ik maar een bebaarde marokkaan

Twee blonde, waarschijnlijk hoogopgeleide Nederlandse jonge vrouwen ontmoeten elkaar…
Blondine: Hey, lang niet gezien, hoe is het?
Blondie: Goed, ja, druk, maar wel goed hoor, en met jou?
Blondine: Ja, lekker druk, maar prima.
Blondie: maar hey, ik moet door, we spreken elkaar ok?

Een bebaarde Marokkaan loopt over straat en ziet een bekende fietsen. De bekende baard, tevens van Marokkaanse afkomst stapt af:
Baard: Hey, alleschgoed?
Ringbaard: Ja, rustig, rustig!

En terwijl ik doorfiets staan ze daar te praten. Was ik maar een bebaarde Marokkaan, dacht ik toen.

Sterke mannen en zelfstandige vrouwen

Van de week beklaagde ik mezelf nog, dat ik zo verschrikkelijk zelfstandig ben, en moet zijn… Dat ik zelf mijn fiets moet halen van de plek waar hij gesneuveld was en dan met twee fietsen terug naar huis moet fietsen. Je ziet nooit meisjes die dat doen, het zijn altijd stoere mannen en ik heb heel duidelijk zo’n stoere man nodig.

Maar vandaag zag ik Nora en haar moeder. Ze gingen een weekendje weg dus Nora mocht uit school niet even langs een vriendinnetje, ze hadden verschrikkelijke haast. De moeder van Nora is heel inventief, dus gebruikte ze een kinderwagen om alle bagage in te laden. Nora had waarschijnlijk al zo’n 7 jaar niet meer in de kinderwagen gelegen, maar nu kwam hij goed van pas. Behalve bij de loodzware portiek-deur. Ik wilde mijn stoere man wel aan Nora en haar moeder geven, ik kan tenslotte toch alles zelf, maar zij hadden heel duidelijk een sterke betrouwbare man nodig.

Jammer dat het gewoon niet zo werkt in de wereld, en toch zoveel mensen in hun eentje blijven sjouwen met fietsen en kinderwagens en zoveel andere dingen waar je eigenlijk iemand bij nodig hebt.

Een karikatuur

De profeet was in ons midden
de kracht van God maakte hem blij
ik wilde wel eens iets voelen
en dus schreeuwde hij naar mij

‘Ik geef je vrede, rust en liefde
van de heilige geest’
Hij proclameerde het over mijn leven
Ik ben nog nooit zo bang geweest

Maar hij bad met zoveel passie
wat consumptie, en zijn hand
drukte zwaar tegen mijn voorhoofd.
Ik ben toen op de grond beland

En om mij vielen mensen
huilend, lachend met bosjes neer
En hij schreeuwde om genade
en van de geest wilde hij meer

Ik gluurde door mijn wimpers
Maar de geest was nog niet klaar
en de profeet stond maar te roepen
met een zegenend gebaar

Ik voelde warmte van de lampen
maar de grond voelde zo koud
Dát was de geest die mij liet weten
dat de vader van mij houdt

die liefde mocht ik brengen
Naar een land hier ver vandaan
Wist God niet van mijn angst voor vliegen?
Ik ben toen toch maar opgestaan

Ik fietste in het donker
naar huis door een stille stad
en keek wat naar de sterren
… Heb toen vrede en rust gehad

Ons leven in beton

Hier woon ik
en daar zit jij
Een vierkant verdeeld met rechte lijnen

Ik hoor je wel
maar zie het niet
Wat je achter je deur doet verdwijnen

Ben je alleen?
Ken je angst?
Je houdt veilig de gordijnen dicht

Ik zoek jou
Maar weet niet je naam
Kom naar buiten! Het wordt weer licht!

Ik ben nog niet klaar

Terwijl ik langzaam wegzak
in een dikke wolk van regen
trekken door mijn hoofd
zinnen aan elkaar geregen
door visioenen van wat was

Het zal misschien de tijd wel zijn
van overwoekerende melancholie
en alles van een veelbewogen jaar
verdringt elkaar
voor de eerste plaats
Maar alles door elkaar
als de druppels in een plas

Ik denk aan jou,
en aan de boze wereld
die je niet begrijpen kunt
Zoveel opgekropte woede
in jouw kleine lijf
Zo weinig woorden
die je kunt gebruiken
om te zeggen
Want je bent pas vijf

Ik denk aan jou
en aan die bom
die dreigt kapot te maken
De hoop zo zacht, haast niet te verstaan
te laat misschien
Maar het is nog niet de tijd
je mag nog niet gaan

Ik denk aan wat krom is
Wat recht had moeten zijn
Dat de ondoorbroken lijn
dwars door mijn hart getrokken is
en dat jij het niet meer maken kunt
niet kan zeggen dat het je spijt
En ik
ik voel alleen verwijt

Terwijl de uren verder gaan
houd ik vast aan wat is geweest
maar begint er al een volgend jaar
Het is nog niet af
Ik ben nog niet klaar

Shalom/Salaam

Het gerucht ging dat ze maar één set kleren per persoon hadden, dat ze met acht personen leefden op tien vierkante meter en dat ze verschrikkelijk stonken. Niet bepaald de mensen die je in huis haalt.

Het bleek mee te vallen. Deze vriendelijke, liefdevolle en vooral inspirerende mensen waren een feest om in huis te hebben. Muziek, gezelligheid en vooral mooie verhalen.

Verhalen over de tijd dat ze inderdaad woonden in een bus en weinig kleren hadden, dat ze wilden weten hoe het is om bij het stinkende deel van de bevolking te horen, om te voelen hoe het is als niemand je meer aan wil raken.

Het zet me toch aan het denken als ik zie dat mensen zo leven, rondreizen om de wereld een verhaal te vertellen over een koninkrijk voor iedereen, een hoop die komt en die al is, en mensen te leren bidden voor de wereld, het uit te roepen naar God dat Vrede zal komen, in het Hebreeuws en Arabisch, in hetzelfde weekend dat het staakt het vuren is opgeheven.
Dat zet mij dan aan het denken.

Nood

Met gierende banden
Een noodstop. Alles staat
stil.

Met de klap
worden verwarde gedachten
door elkaar geschud
en gebroken
Duizenden scherven van
gevoelens en verlangens.

Om mij heen raast het leven
met een haast die ik verafschuw
die niet past bij het seizoen
-maar wel bij het weer-

Gisteren
hield ik nog stand.
Balancerend op de rand
van het najaar
dat veel te vroeg komt dit keer.

Maar vandaag
sta ik stil en zie
het noodlot
getekend
in
de
streep
op
mijn
arm

Kyrië Eleison

Bladerend door de kranten van de afgelopen maand besef ik opnieuw dat de wereld in brand staat. Heersers vallen van hun troon en onderdrukkingen worden aangevochten en dat geeft hoop.

Maar wel hoop in een hopeloze situatie van gevechten, geweld, bloedvergieten en vele vele slachtoffers. En terwijl de vluchtelingen stroom steeds groter wordt, praten we in ons land over een strenger asielbeleid. Gastvrijheid gaat overboord en we halen het ene koekje bij de koffie maar weer van de plank. Of u daar dan ook maar dankbaar voor wilt zijn.

Onze zuiderburen dobberen ondertussen stuurloos rond en maken ruzie over welke taal er aan boord gesproken wordt. Zelfs de liedjes in de metrostations zijn een bron voor hoog oplopende conflicten.

En dan lees ik in de openbaring die Johannes kreeg dat God onder de mensen wil wonen.
God? Echt? Bij deze mensen?

Ik hoop dan maar dat Hij zich niet bedenkt onderweg en halverwege de 7 hemelen weer terugkeert naar Zijn troon, ver weg van ons.

Dus hoop ik op Zijn woord en hoop ik dat er iets van waar is, dat Johannes het niet verkeerd verstaan heeft. En dan kan ik alleen maar bidden; Heer ontferm U.

Kyrië Eleison

Regen

De bomen juichen
in uitbundig groen
Bladeren bewegen op het ritme van de regen een eigen choreografie
Een unieke regendans die
vol is van leven

Stof en vuil wordt weggespoeld
Samengeplakte wolken
Nestelen zich in mijn gedachten
Maar juichend met de bomen
Roept mijn hart
Alles is nieuw
Alles vergeven