Was ik maar een bebaarde marokkaan

Twee blonde, waarschijnlijk hoogopgeleide Nederlandse jonge vrouwen ontmoeten elkaar…
Blondine: Hey, lang niet gezien, hoe is het?
Blondie: Goed, ja, druk, maar wel goed hoor, en met jou?
Blondine: Ja, lekker druk, maar prima.
Blondie: maar hey, ik moet door, we spreken elkaar ok?

Een bebaarde Marokkaan loopt over straat en ziet een bekende fietsen. De bekende baard, tevens van Marokkaanse afkomst stapt af:
Baard: Hey, alleschgoed?
Ringbaard: Ja, rustig, rustig!

En terwijl ik doorfiets staan ze daar te praten. Was ik maar een bebaarde Marokkaan, dacht ik toen.

Sterke mannen en zelfstandige vrouwen

Van de week beklaagde ik mezelf nog, dat ik zo verschrikkelijk zelfstandig ben, en moet zijn… Dat ik zelf mijn fiets moet halen van de plek waar hij gesneuveld was en dan met twee fietsen terug naar huis moet fietsen. Je ziet nooit meisjes die dat doen, het zijn altijd stoere mannen en ik heb heel duidelijk zo’n stoere man nodig.

Maar vandaag zag ik Nora en haar moeder. Ze gingen een weekendje weg dus Nora mocht uit school niet even langs een vriendinnetje, ze hadden verschrikkelijke haast. De moeder van Nora is heel inventief, dus gebruikte ze een kinderwagen om alle bagage in te laden. Nora had waarschijnlijk al zo’n 7 jaar niet meer in de kinderwagen gelegen, maar nu kwam hij goed van pas. Behalve bij de loodzware portiek-deur. Ik wilde mijn stoere man wel aan Nora en haar moeder geven, ik kan tenslotte toch alles zelf, maar zij hadden heel duidelijk een sterke betrouwbare man nodig.

Jammer dat het gewoon niet zo werkt in de wereld, en toch zoveel mensen in hun eentje blijven sjouwen met fietsen en kinderwagens en zoveel andere dingen waar je eigenlijk iemand bij nodig hebt.

Een karikatuur

De profeet was in ons midden
de kracht van God maakte hem blij
ik wilde wel eens iets voelen
en dus schreeuwde hij naar mij

‘Ik geef je vrede, rust en liefde
van de heilige geest’
Hij proclameerde het over mijn leven
Ik ben nog nooit zo bang geweest

Maar hij bad met zoveel passie
wat consumptie, en zijn hand
drukte zwaar tegen mijn voorhoofd.
Ik ben toen op de grond beland

En om mij vielen mensen
huilend, lachend met bosjes neer
En hij schreeuwde om genade
en van de geest wilde hij meer

Ik gluurde door mijn wimpers
Maar de geest was nog niet klaar
en de profeet stond maar te roepen
met een zegenend gebaar

Ik voelde warmte van de lampen
maar de grond voelde zo koud
Dát was de geest die mij liet weten
dat de vader van mij houdt

die liefde mocht ik brengen
Naar een land hier ver vandaan
Wist God niet van mijn angst voor vliegen?
Ik ben toen toch maar opgestaan

Ik fietste in het donker
naar huis door een stille stad
en keek wat naar de sterren
… Heb toen vrede en rust gehad

Dag 15

Instrumenten worden gestemd; we gaan oefenen voor de bruiloft!

Dag 11 t/m 14

Dat je dan eigenlijk alleen maar werkt, en uitrust van het werken, en dan toch besluit om misschien maar een dag extra te gaan werken.

Mijn leven is toch minder avontuurlijk dan ik gehoopt of gedacht had. Ik had gewoon een heel burgerlijke, doodnormale week waar ik zelfs mét avonturenbril niets spannends van kon maken.

Maar er ligt nog een geheime opdracht, in mijn hoofd nog drie schrijf-ideeën, een oefenavond van een gelegenheidsbandje én birthday-week is coming up.

Dag 10

Met tegenwind naar Kanaleneiland voor een presentatie over kleding en het koninkrijk van God.

Met een vet mooie conversetrui als buit naar zuilen voor een verjaardag.

En toen terug mijn comfort zone ingekropen… Omdat het soms even nodig is.

Dag 9

Misschien gisteren geen avontuur maar vandaag ging ik met drie keer I en kleine R naar de plek waar ik mijn jeugd beleefde;
Open dag op de middelbare school!

Mijn meiden vonden het genieten en voor mij was het toch ook wel erg bijzonder om terug te zijn.

En ‘s avonds nog kilometers uit mijn comfortzone, maar daarover misschien later meer….

Dag 7

Ik maakte keuzes/nam besluiten die heel veilig aanvoelde, gewoon, omdat het kan en ik daar behoefte aan had.

Geen avontuur, geen out of my comfortzone, gewoon zo’n duffe dag met net niet niks :-)

Maar ik werkte wel 11 uur vandaag. Dat is ook een prestatie!

Dag 6

Terwijl ik op mijn werk zat sloeg het weer weet terug naar grauwe grijze lucht en tragisch huilende wolken. Hoe moet ik zó avonturen beleven?

Vandaag zei ik iets wat eigenlijk niet gehoord wilde worden.

Misschien was het niet het meest verstandige moment of de meest doordachte bewoording, het kwam wel recht uit mijn hart en duwde me ver uit mijn comfortzone.

Dag 5

Ik had vandaag geen avontuur, ik deed gewoon mijn ding. Toch ging ik wel een beetje uit mijn comfortzone:

Ik maakte de huiskamer schoon
Ik ging hardlopen, en daarna nog een uur wandelen
Ik gaf reken-bijles
Ik gooide bedorven dingen uit de koelkast in de wc

En keek ‘Adam’ om de dag af te sluiten.