Het slakkenseizoen is geopend!

omdat ik meer moet bewegen
loop ik naar de bus in de regen
glijd uit over de keien
waar slakken liggen te vrijen.
Och, ze nemen zo de tijd,
slaan geen acht op mijn verwijt.
Ik weet, ik zou niet langer klagen,
als ik mij net zo mocht gedragen;
ja, dat zou ik ook wel willen,
in de regen vrijen met ontblote billen

Ergens in Limburg

…en nog eentje om het af te leren…

Na dit huis is er niets
de wereld is verdwenen
gehuld in een wolk
de zware last
van Glorie
drukkend op mijn schouders
omdat ik verder wil
kijken
maar niet kan zien
en daarmee
de heerlijkheid verlies

zoekend naar meer
het hier en nu
vergeten
voor het voorbij is
verloren
in die dikke
alles doordringende
mist

Ergens in Limburg

Om dat gevoel nog even vast te kunnen pakken…

In de schaduw
van Uw vleugels
en er is wijn
en brood
en kaas
en ik denk aan U

Buiten is het koud
maar mijn hart is warm
en hier
in de schaduw
vind ik genezing
en rust

en de wijn
en brood
en kaas
smaken beter
dan ergens anders
hier
in de schaduw
van U

Thuisgemeente

Met 6 mensen zitten we daar, onze ogen gesloten, zoekend naar woorden. En stiekem droom ik weg.

De zon schijnt (als ik droom schijnt de zon altijd), en de huiskamerdeur staat open. Mensen lopen naar binnen en kijken vol verwachting rond. Op de tafel staat eten, en kinderen spelen onder de tafel op de grond, en in hoekjes van de kamer. Iemand pakt een gitaar, en mensen beginnen te zingen. Iemand anders trommelt mee. Sommige mensen zingen met volle mond, andere mensen luisteren alleen.

Wat duidelijk is, is dat we bij elkaar horen. Sommige spreken nauwelijks nederlands, maar kunnen wel meeklappen. Anderen kunnen geen maat houden, maar vinden de woorden heel mooi. En het gaat allemaal om die Ene, die ons samenbindt, die onze Hoop is, en ons een toekomst geeft.

Onze droom, een gemeenschap zijn waar mensen bij mogen horen, God kunnen ontmoeten, hoop kunnen vinden, troost kunnen ontvangen, familie kunnen zijn. Daarom zoeken we naar woorden, en zoeken we harten die met ons mee willen delen. Want God is onze Hoop, en die willen we delen, naast onze woonkamer, ons eten en onze spullen.

net na het ochtendhumeur…

Dat jij dan zegt hoe het zit, en alles weer heel maakt. En je geeft zoveel nieuwe dingen, en het is zo spannend, en zo moeilijk soms, om vertrouwen te hebben. Dat jij goed bent weet ik, soms wil ik het graag kunnen voelen, tot in mijn botten. En mijn hart is soms zo’n zooitje, nog erger dan mijn kamer. Ik ben dan het overzicht kwijt. Dan is het fijn dat jij dichtbij komt. Mij aanraakt. Mij nieuw maakt. Want je maakt alles zo mooi. En ik ben van jou. Je maakt mij ook mooi.

Ik heb mijn best gedaan

…en nu wil ik graag horen dat het goed was. Gewoon dat het goed was. En dat het niet uitmaakt. Dat het ook goed was als het niet goed was. En dat ik dan een knuffel krijg en weet dat als het niet goed is en ook niet goed was dat het dan wel altijd goed komt. Want het ligt heus niet allemaal aan mij. Dat wil ik dan gewoon even horen.